Ο ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ

Ένα χρόνο έχω να τραφώ,

από το άγουρο ξύπνημά μου

και το αγενές χασμουρητό.

 

Σιγά-σιγά, καιροφυλακτώντας,

μούδιαζα τα μέλη μου,

τα νευρώδη πόδια μου

και τον άκαμπτο λαιμό.

 

Σώπαινα την επικριτική αντίληψή μου,

την κανάκευα, σα μωρό που κλαίει.

Το γύρω μου άφηνα να επιπλέει,

 

το μέσα μου άφηνα να λιποτακτεί.

Φανταζόμουνα το πέρασμα και τη στάση

και υποδεχόμουνα τα βλέμματα,

σαν αξιολογημένο έκθεμα.

 

Συντελούσα μια φύση προς μελέτη

και μελετούσα την αφύσικη ροή

και την φυσική εξέλιξη.

Πεινούσα για έναν ολόκληρο χρόνο.

 

Με ήλιο στην πλάτη

και χώμα στο στέρνο,

επιτίθεμαι.