ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

«Τί είναι οι έρωτες των ανθρώπων;»

Αργά το βράδυ, συλλογίζομαι

Και σκέφτομαι εσένα, με νέα μορφή

Χάνομαι για λίγο σε εκείνη την αίσθηση

Αιωνιότητας κι ανυπαρξίας

Σαν να σκέφτομαι επίμονα τον θάνατο

Όχι! Όχι τον θάνατο, μα την απώλεια ζωής

Ύστερα σκέφτομαι σκυλιά σε συνουσία

Μία ζούγκλα, το διάστημα και την θεά Ίσις

«Τί είναι ο έρωτας;» συλλογίζομαι

Και προσπαθώ να φανταστώ τον άνθρωπο

Εμένα, να ζω μονάχα με ένστικτα.

 

 

Αργά το βράδυ, πριν λίγο σε γνώρισα

Ήταν απόγευμα, πολύ κοντά στο χθες

Εχθές το βράδυ

Σκεφτόμουνα τον θάνατο

Στην αρχή έκλεισα τα μάτια, μετά τα αυτιά

Μετά έμεινα ακίνητος

Μπορούσα ακόμα να μυρίζω και να γεύομαι, αλλά

Ήμουν τόσο κοντά στο τίποτα

Που αμέσως θέλησα να ανασάνω

 

 

Πού είναι ο έρωτας;

Μπορώ να πω πως ερωτεύτηκα το σώμα σου

Ακόμα και τώρα που δεν θυμάμαι το πρόσωπό σου

Και είναι αργά το βράδυ, όχι πολύ κοντά στο ξημέρωμα

Αρκετά μακριά, θα έλεγα, ώστε να έχω χρόνο να σκεφτώ

Τον χρόνο, τον έρωτα και τον θάνατο

Και τις αποστάσεις

Και τον νου και τα ένστικτα

Και να προσπαθήσω να θυμηθώ το πρόσωπό σου,

είμαι σίγουρος, ταίριαζε υπέροχα με το σώμα σου!