Jetlag

Με τί όπλα πολεμάω να νικήσω την ματαιότητα της ύπαρξης!

Αυτό το ενδεχόμενο, μια αμφιβολία απλωμένη

Από τη δικαιοσύνη του Θεού μέχρι το φόνο

Από τον έρωτα μέχρι την αγάπη

Και το μίσος, διπολικές ιδέες.

Και πάλι

Όπως κάθε φορά που ταξιδεύω

Ψάχνω να δω τον ουρανό πίσω από τα σύννεφα

Και όχι χωρίς αυτά

Νομίζοντας επίμονα πως έτσι θα καταλάβω τα πάντα.

Και πάλι όπως κάθε φορά που δεν μπορώ να κλάψω

Ψάχνω

Ένα παρήγορο βλέμμα να δει το βλέμμα του μέσα από το δικό μου

Αυτά είναι τα όπλα μου;

Αυτά και η θάλασσα

Αρκετά μυστική ώστε

Να μπορείς να πιστεύεις στα ενδεχόμενα

Ονειρευόμενος ότι σε τέτοια βάθη

Θα μπορούσες να βρεις έναν Μεσσία, έστω πνιγμένο

Ή έναν έρωτα, έστω σαν μνήμη

Ή ένα μίσος που ποτέ δεν αναδύθηκε

Ή μια αγάπη δυνατή σαν έγκλημα

Ασφυκτική σαν πνιγμό

Και πάλι να ελπίσεις: «Δεν πνίγομαι, κολυμπάω!»