Μοίρασα την ψυχή μου
Την κομμάτιασα και την μοίρασα
Την ονομάτισα και την έδωσα
Κομμάτι-κομμάτι
Τόσο έντονα επαναλήφθηκε η πράξη
Η απελπισία
Μασκαρεμένη και αγνώριστη
Πλέον έμοιαζε με αφέλεια
Κι εγώ έψαχνα απλά για σένα
Για να σου δώσω την ψυχή μου ολόκληρη
Μα τώρα που σε βρήκα
Δεν έμεινε τίποτα μέσα μου
Μονάχα τα καμένα πέλματα και το παλλόμενο κρανίο.
Δεν ήταν σπάσιμο ή σκίσιμο
Την τεμάχισα την ψυχή
Για να μικρύνω τους πόνους
Η ποσότητα πονάει λιγότερο
Την τεμάχισα ευλαβικά
Να έχω, είπα, χίλιες μήτρες να έχω
Να δικαιολογώ τις ανάγκες μου
Και να μοιάζει το Α αντρικό
και το δάκρυ κακορίζικο
Και τα κομμάτια της ψυχής μου
Τα μοίρασα
Σα σπέρμα πεθαμένο
Πρώτης ονείρωξης
Η ίδια κάθε φορά που αποστρέφω το βλέμμα
Από αγόρια όμορφα
και τα σκοτώνω με τα λόγια
Με την γλώσσα
Το θανατηφόρο μου φιλί.
Μοίρασα τις ψυχές μου και μια νύχτα αποφάσισα
Να κρατήσω την καρδιά μου για μένα
Όλη δική μου
Εγωιστικά δική μου
Επιπόλαια εντέλει
Κράτησα την καρδιά μου
και μοιράζω τους χτύπους της.
Like this:
Be the first to like this post.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε την Ιουνίου 6, 2009 στις 19:12 και έχει αρχειοθετηθεί ώς Πολύ . Μπορείτε να παρακολουθήσετε τα όποια σχόλια σε αυτό το άρθρο μέσω feed RSS 2.0
Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο, ή trackback από την δικιά σας σελίδα.
