ΑΔΕΙΟ ΣΠΙΤΙ (νέος υπότιτλος:ΕΝΤΕΛΩΣ)

Τέτοια σιωπή την νύχτα!

Αυτήν τη νύχτα, το δωμάτιο απλώνει γύρω μου σαν κλουβί

Η σπηλιά της μοναξιάς μου, απλώνει σαν ύπνος

Μα δεν κοιμάμαι

Κοίτα μπροστά σου

Αν αφήσεις το βλέμμα χαλαρό

θα με δεις να διαγράφομαι σιγά-σιγά

Το κρεβάτι μου κι εγώ

Και η Διαολεμένη διαστροφή μου

Κοίταξέ με εραστή, είμαι το ρίγος στον αυχένα

Αυτό το αόρατο σκουλήκι που με τρώει κάθε βράδυ είμαι εγώ

Μια κατάντια και μια ελπίδα

 

Η σιωπή!

Είναι αντίληψη, αν ακούσεις

Άκου –τα πριόνια

Περπατώ μέσα στην νύχτα ψηλαφώντας την ημερήσια αταξία

Διψάω

Όταν αιμορραγείς και κλαις αυτό συμβαίνει, η δίψα

Μα άκου, τα πριόνια πάνω στον ξύλινο εγωισμό μου, η τριβή

Η κόψη

Τεμαχισμός

Τα χέρια μου, τα πόδια μου, η καρδιά μου

Και η δίψα, είναι κι αυτή μέρος του σώματός μου

Πολύ πιθανόν να πάσχει από αρρώστιες

Ανίατα μικρά σκιρτήματα της ψυχής

Υγρά εγκεφαλικά, η αρρώστια φέρνει θάνατο

Ξέρω καλά, το ξέρω

Σε αυτό το δωμάτιο υπάρχει ένας Θεός

Κάτω από το μαξιλάρι μου

Είναι αρρώστια και θάνατος, κάθε νύχτα, ο καρκίνος μου

Μεγαλώνει κάθε νύχτα

Και την μέρα ηρεμεί, ο Θεός

 

Το ξαναλέω:

Λατρεύω τον Θεό

Αυτή είναι η προσωπική μου αμαρτία…

 

Το άδειο σπίτι μου γνέφει

Έχει ένα μάτι πάνω στην πόρτα

Διάφανο την ημέρα

Την νύχτα μαύρο, εφιάλτης

Θα υποθέσω πως είναι η πύλη των νοσηρών ονείρων μου

Και όταν ξαναπεράσω από εκεί, θα σπάσω τα μάγια