ΠΟΤΕ

Ποτέ δεν είδα κάποιον να φεύγει

θολή φιγούρα στο χάραμα του τέλους μιας αγάπης

πρόσφυγας και λαθρομετανάστης

που έφτασε, που διώχθηκε

που στο κυνήγι του κυνηγημένος τρέχει.

 

Ποτέ δεν σφύριξε σειρήνα ασθενοφόρου

σε δρόμο ηλιοσκέπαστο το φυγόπονο κορμί μου κουβαλώντας

Σειρήνα του πελάγου δεν επείνασε

για της ψυχής το μάσημα

που σκότωσε ετούτη τραγουδώντας.

 

Ποτέ δε λάθεψα αδιόρθωτα

κι ας ήμουνα δειλός, στα λάθη μου επιτρέποντας ν’ ακούγονται για αλήθειες

ποτέ δε πάλεψα για δίκαιο σοβαρό

και άδικο χαμένο δε με βρήκε

που απ’ τις ρίζες του να θρέφει σάπιο καρπό.

 

Ποτέ δε θρήνησα για θάνατο πικρό

κάποιας φίλης, κάποιας μάνας

ποτέ δε δάκρυσα για άλγος της ψυχής

και δε χρειάστηκε να μάθω αν και η ψυχή πονάει

με τρόπο που το σώμα νιώθει φοβερό.

 

Ποτέ δε σκέφτηκα

μια νύχτα χειμωνιάτικη

αν για όλα αυτά είμαι απαθής

ή τυχερός, ή ατυχής.

Ο ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ

Ένα χρόνο έχω να τραφώ,

από το άγουρο ξύπνημά μου

και το αγενές χασμουρητό.

 

Σιγά-σιγά, καιροφυλακτώντας,

μούδιαζα τα μέλη μου,

τα νευρώδη πόδια μου

και τον άκαμπτο λαιμό.

 

Σώπαινα την επικριτική αντίληψή μου,

την κανάκευα, σα μωρό που κλαίει.

Το γύρω μου άφηνα να επιπλέει,

 

το μέσα μου άφηνα να λιποτακτεί.

Φανταζόμουνα το πέρασμα και τη στάση

και υποδεχόμουνα τα βλέμματα,

σαν αξιολογημένο έκθεμα.

 

Συντελούσα μια φύση προς μελέτη

και μελετούσα την αφύσικη ροή

και την φυσική εξέλιξη.

Πεινούσα για έναν ολόκληρο χρόνο.

 

Με ήλιο στην πλάτη

και χώμα στο στέρνο,

επιτίθεμαι.

τίποτα…

ΔΕΙΤΕ

Κοιτάξτε, τα χέρια!

Δάκτυλα λεπτά με νύχια στις άκρες

Παλάμες γεμάτες γραμμές κούρασης και σημάδια αγάπης

Αόρατα ίχνη από χάδια σε πλάτες εραστών, φλέβες

Δέρμα, χέρια ικανά, τρεμάμενα

Παλάμες που χτύπησαν, πλήγωσαν, μίσησαν

Δάχτυλα άκαμπτα

Ελαφρώς λυγισμένα

Ακροδάχτυλα, δακτυλικά αποτυπώματα

Μια ταυτότητα για κάθε δύο χέρια

 

Κοιτάξτε!

Πόδια, πέλματα

Άπειρα ταξίδια από εδώ στο άλλο

Δωμάτιο, πόλη, χώρα, όνειρο

Φλέβες πάλι

Κοιτάξτε τα πόδια που κάθονται ήρεμα ή κινούνται ή είναι έτοιμα να κοιμηθούν, να φύγουν, να δεθούν

Κάλοι και τρίχες και βαμμένα νύχια, νύχια κι εδώ

Δέκα δάκτυλα στραβά

Πόδια που στάθηκαν για λίγα λεπτά στη πόρτα

Να μπω; Να βγω;

Πόδια που πάλεψαν με την βαρύτητα, να πετάξω;

Να πετάξω.

 

Κοιτάξτε ένα δωμάτιο

Ο χώρος

Έπιπλα που ήταν πριν αλλού και τώρα πιο δίπλα από πριν

Αλλαγή διακόσμησης, σεισμός, ένας άσχημος καβγάς

Αντικείμενα στερεωμένα προσεκτικά

Ακίνητες αναμνήσεις

Μία πάνω στο κομοδίνο

Μία πεταμένη τυχαία πάνω στο κρεβάτι

Η τσάντα που αγόρασα στην Πάτρα

Το βιβλίο που αγόρασα στην Φλώρινα (ή στην Θεσσαλονίκη;)

Ένα δώρο γενεθλίων

Το δωμάτιο κοιτάξτε

Τους τοίχους

Έξω είναι νύχτα, ξημερώνει

Οι τοίχοι κρύβουν αλλά δεν μπορείς να κρυφτείς από εσένα

Κλείσε τα μάτια

 

Βλέπετε;

Μπορείτε ακόμα να δείτε τα χέρια και τα πόδια και το δωμάτιο

Τον εαυτό

Και τώρα κοιτάξτε πάλι, τί άλλαξε;

Όλα! Όλα ένα δευτερόλεπτο πιο πέρα

 

Και τώρα ακούστε!

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

«Τί είναι οι έρωτες των ανθρώπων;»

Αργά το βράδυ, συλλογίζομαι

Και σκέφτομαι εσένα, με νέα μορφή

Χάνομαι για λίγο σε εκείνη την αίσθηση

Αιωνιότητας κι ανυπαρξίας

Σαν να σκέφτομαι επίμονα τον θάνατο

Όχι! Όχι τον θάνατο, μα την απώλεια ζωής

Ύστερα σκέφτομαι σκυλιά σε συνουσία

Μία ζούγκλα, το διάστημα και την θεά Ίσις

«Τί είναι ο έρωτας;» συλλογίζομαι

Και προσπαθώ να φανταστώ τον άνθρωπο

Εμένα, να ζω μονάχα με ένστικτα.

 

 

Αργά το βράδυ, πριν λίγο σε γνώρισα

Ήταν απόγευμα, πολύ κοντά στο χθες

Εχθές το βράδυ

Σκεφτόμουνα τον θάνατο

Στην αρχή έκλεισα τα μάτια, μετά τα αυτιά

Μετά έμεινα ακίνητος

Μπορούσα ακόμα να μυρίζω και να γεύομαι, αλλά

Ήμουν τόσο κοντά στο τίποτα

Που αμέσως θέλησα να ανασάνω

 

 

Πού είναι ο έρωτας;

Μπορώ να πω πως ερωτεύτηκα το σώμα σου

Ακόμα και τώρα που δεν θυμάμαι το πρόσωπό σου

Και είναι αργά το βράδυ, όχι πολύ κοντά στο ξημέρωμα

Αρκετά μακριά, θα έλεγα, ώστε να έχω χρόνο να σκεφτώ

Τον χρόνο, τον έρωτα και τον θάνατο

Και τις αποστάσεις

Και τον νου και τα ένστικτα

Και να προσπαθήσω να θυμηθώ το πρόσωπό σου,

είμαι σίγουρος, ταίριαζε υπέροχα με το σώμα σου!

Jetlag

Με τί όπλα πολεμάω να νικήσω την ματαιότητα της ύπαρξης!

Αυτό το ενδεχόμενο, μια αμφιβολία απλωμένη

Από τη δικαιοσύνη του Θεού μέχρι το φόνο

Από τον έρωτα μέχρι την αγάπη

Και το μίσος, διπολικές ιδέες.

Και πάλι

Όπως κάθε φορά που ταξιδεύω

Ψάχνω να δω τον ουρανό πίσω από τα σύννεφα

Και όχι χωρίς αυτά

Νομίζοντας επίμονα πως έτσι θα καταλάβω τα πάντα.

Και πάλι όπως κάθε φορά που δεν μπορώ να κλάψω

Ψάχνω

Ένα παρήγορο βλέμμα να δει το βλέμμα του μέσα από το δικό μου

Αυτά είναι τα όπλα μου;

Αυτά και η θάλασσα

Αρκετά μυστική ώστε

Να μπορείς να πιστεύεις στα ενδεχόμενα

Ονειρευόμενος ότι σε τέτοια βάθη

Θα μπορούσες να βρεις έναν Μεσσία, έστω πνιγμένο

Ή έναν έρωτα, έστω σαν μνήμη

Ή ένα μίσος που ποτέ δεν αναδύθηκε

Ή μια αγάπη δυνατή σαν έγκλημα

Ασφυκτική σαν πνιγμό

Και πάλι να ελπίσεις: «Δεν πνίγομαι, κολυμπάω!»

ΑΛΦΑ (Α,α)

Μοίρασα την ψυχή μου

Την κομμάτιασα και την μοίρασα

Την ονομάτισα και την έδωσα

Κομμάτι-κομμάτι

Τόσο έντονα επαναλήφθηκε η πράξη

Η απελπισία

Μασκαρεμένη και αγνώριστη

Πλέον έμοιαζε με αφέλεια

Κι εγώ έψαχνα απλά για σένα

Για να σου δώσω την ψυχή μου ολόκληρη

Μα τώρα που σε βρήκα

Δεν έμεινε τίποτα μέσα μου

Μονάχα τα καμένα πέλματα και το παλλόμενο κρανίο.

Δεν ήταν σπάσιμο ή σκίσιμο

Την τεμάχισα την ψυχή

Για να μικρύνω τους πόνους

Η ποσότητα πονάει λιγότερο

Την τεμάχισα ευλαβικά

Να έχω, είπα, χίλιες μήτρες να έχω

Να δικαιολογώ τις ανάγκες μου

Και να μοιάζει το Α αντρικό

και το δάκρυ κακορίζικο

Και τα κομμάτια της ψυχής μου

Τα μοίρασα

Σα σπέρμα πεθαμένο

Πρώτης ονείρωξης

Η ίδια κάθε φορά που αποστρέφω το βλέμμα

Από αγόρια όμορφα

και τα σκοτώνω με τα λόγια

Με την γλώσσα

Το θανατηφόρο μου φιλί.

Μοίρασα τις ψυχές μου και μια νύχτα αποφάσισα

Να κρατήσω την καρδιά μου για μένα

Όλη δική μου

Εγωιστικά δική μου

Επιπόλαια εντέλει

Κράτησα την καρδιά μου

και μοιράζω τους χτύπους της.

I DON’T WANT TO FALL IN LOVE WITH AN ACTOR

Used to wanna fall in love

Oh, but where I fell?

On a ground, on a land

Looking only how to use some words

Doesn’t matter babe

The city loves me

The more I hate this much it breaks me

Tried to kiss a perfect face

The only mark on lips

Is many songs to sing

This is the only voice I’ve got

That’s why you can’t

Hear me, try

You should fear a scream as much as me

Sitting here is safe for me

Don’t need to love or needing things

Let’s play a part of role I like

I am a God, you are a man

Sitting here was not expected

I just rest my lazy souls

‘Cause every time I try to walk

The road is longer and long before

Don’t wanna fall in love with you

I am a human eater now

If I smell you, coming closer

I will eat you, I will do

Used to feel a little stronger

It was then

Had to have heart

I really had but then I’ve grown

Find that all In fucking world

Are lifetimes that you can buy

And loves that can so easily die

And me in these

And these so mine

ΑΔΕΙΟ ΣΠΙΤΙ (νέος υπότιτλος:ΕΝΤΕΛΩΣ)

Τέτοια σιωπή την νύχτα!

Αυτήν τη νύχτα, το δωμάτιο απλώνει γύρω μου σαν κλουβί

Η σπηλιά της μοναξιάς μου, απλώνει σαν ύπνος

Μα δεν κοιμάμαι

Κοίτα μπροστά σου

Αν αφήσεις το βλέμμα χαλαρό

θα με δεις να διαγράφομαι σιγά-σιγά

Το κρεβάτι μου κι εγώ

Και η Διαολεμένη διαστροφή μου

Κοίταξέ με εραστή, είμαι το ρίγος στον αυχένα

Αυτό το αόρατο σκουλήκι που με τρώει κάθε βράδυ είμαι εγώ

Μια κατάντια και μια ελπίδα

 

Η σιωπή!

Είναι αντίληψη, αν ακούσεις

Άκου –τα πριόνια

Περπατώ μέσα στην νύχτα ψηλαφώντας την ημερήσια αταξία

Διψάω

Όταν αιμορραγείς και κλαις αυτό συμβαίνει, η δίψα

Μα άκου, τα πριόνια πάνω στον ξύλινο εγωισμό μου, η τριβή

Η κόψη

Τεμαχισμός

Τα χέρια μου, τα πόδια μου, η καρδιά μου

Και η δίψα, είναι κι αυτή μέρος του σώματός μου

Πολύ πιθανόν να πάσχει από αρρώστιες

Ανίατα μικρά σκιρτήματα της ψυχής

Υγρά εγκεφαλικά, η αρρώστια φέρνει θάνατο

Ξέρω καλά, το ξέρω

Σε αυτό το δωμάτιο υπάρχει ένας Θεός

Κάτω από το μαξιλάρι μου

Είναι αρρώστια και θάνατος, κάθε νύχτα, ο καρκίνος μου

Μεγαλώνει κάθε νύχτα

Και την μέρα ηρεμεί, ο Θεός

 

Το ξαναλέω:

Λατρεύω τον Θεό

Αυτή είναι η προσωπική μου αμαρτία…

 

Το άδειο σπίτι μου γνέφει

Έχει ένα μάτι πάνω στην πόρτα

Διάφανο την ημέρα

Την νύχτα μαύρο, εφιάλτης

Θα υποθέσω πως είναι η πύλη των νοσηρών ονείρων μου

Και όταν ξαναπεράσω από εκεί, θα σπάσω τα μάγια

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Φοράς ένα κοστούμι

Ίσιο, σαν απαίδευτο εγκέφαλο

Gel και ιδρώτας για πρόσωπο

Το χαμόγελο σου μια στιγμή στον αιώνα

Σαν ταξιδιωτική καρτ-ποστάλ

Το κέρινο πρόσωπό σου θαρρείς και λιώνει

Οφθαλμαπάτη

Συνεχώς ποντάρω στο ότι τώρα θα σπάσει

Τώρα ή τώρα; Τώρα;

 

Ίσιο κοστούμι, μαύρο σακάκι –δεν το βλέπω

Υποψιάζομαι πως πρέπει να ταιριάζει με την γραβάτα

Μιλάς γρήγορα για να μην σε ακούω καλά

Νιώθω μειονεκτικά, το ομολογώ

Είσαι καλύτερος σε αυτό

Ποτέ δεν θα μπορούσα να κοροϊδέψω τόσο έξυπνα έναν άνθρωπο

Φοράς γυαλιστερά παπούτσια

 

Θέλω να σε ρωτήσω αν αγοράζεις τα ρούχα σου και την συμπεριφορά σου από το ίδιο κατάστημα

Τα πήρες στις εκπτώσεις ή τα χρειαζόσουν άμεσα;

Και τέλος πάντων πού θα βρω παπούτσια να λάμπουν σαν τα δικά σου;

Μπορώ να με φανταστώ, σχεδόν θα πετάω!

Και αυτά τα λόγια, η ταχύτητά τους με συνεπαίρνει

Αξιοθαύμαστο το πως δεν τα μπερδεύεις!

 

Να κι ένα ελάττωμα –χρειάζεσαι δίαιτα

Δεν με ενοχλούν οι χοντροί

Τους λατρεύω τους χοντρούς, γελάνε αληθινά!

Αυτό που απεχθάνομαι είναι οι χοντροί άνθρωποι με τις χοντρές επιχειρήσεις

 

Μαύρη γραβάτα ασορτί

Δε σε πνίγει; Είναι σαν να βγαίνει από τον λαιμό σου

Να σε ρωτήσω και κάτι άλλο:

Αυτές οι κοπέλες δίπλα σου, μυρίζουν πάντα τόσο όμορφα;

Και είναι πάντα τόσο κομψές και πρόσχαρες;

Πραγματικά, είναι πάντα τόσο ηλίθιες;

 

Λοιπόν, δεν μου είπες, αξίζω για αυτήν την δουλειά;

Μήπως είμαι υπερβολικά ρομαντικός; Μήπως είμαι πολύ άκαμπτος;

Too much bolt!

Λοιπόν, θα μου μάθεις πώς να είμαι εσύ;

Τόσο μοναδικός! Μια σπάνια προσωπικότητα!

Ένα πρόβατο που νιαουρίζει!